Δεν φταίω εγώ

 

Με αφορμή το τελευταίο περιστατικό σωματικής κακοποίησης που έλαβε χώρα στο 94ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου, ξεκίνησαν οι τηλεοπτικές συγκρούσεις μεταξύ ψυχολόγων και πολιτικών που θολώνουν ακόμη περισσότερο το τοπίο γύρω από ένα τόσο σοβαρό ζήτημα. Πριν από δύο εβδομάδες στο 94ο Δημοτικό Σχολείο Βόλου μια ομάδα μαθητών της Στ’ και Ε’ τάξης επιτέθηκαν φραστικά και σωματικά σ’ έναν μαθητή της Β΄ τάξης. Στη συνέχεια της πράξης τους, έκλεισαν τον μαθητή στις τουαλέτες και άρχισαν να τον χτυπούν αλύπητα και ασταμάτητα, με αποτέλεσμα το παιδί να χάσει τις αισθήσεις του και να οδηγηθεί εσπευσμένα στο νοσοκομείο. Η υπόθεση έκλεισε με πολλαπλά κατάγματα του νεαρού αγοριού και με αυστηρή ποινή σε βάρος των «κακοποιών».

Το γέλιο … είδος υπό εξαφάνιση

 

Κάθε φορά που αποφασίζω να κάνω μια βόλτα στην κεντρική αγορά της πόλης, έρχομαι αντιμέτωπος με ένα ιδιαίτερο φαινόμενο. Σκυθρωπά(1) πρόσωπα περπατάνε βιαστικά σε διάφορες κατευθύνσεις. Άνθρωποι ανέκφραστοι, αμίλητοι, αγέλαστοι κινούνται μέσα στο πλήθος σαν κυνηγημένοι από τον χειρότερό τους εχθρό, που δεν είναι άλλος από τον χρόνο. Αν τύχει και καμιά φορά μιλήσουν, οι κουβέντες τους είναι λιγοστές και μετρημένες και οι εκφράσεις τους ανύπαρκτες. Πού και πού στις διασταυρώσεις των δρόμων και στους φωτεινούς σηματοδότες ακούγονται ουρλιαχτά και βρισιές μεταξύ των οδηγών ή και ανάμεσα στους οδηγούς και τους πεζούς. Είναι φανερή η απουσία του γέλιου και της χαράς από τους σύγχρονους ανθρώπους. Ακόμη και όσοι βρίσκουν λίγες στιγμές χαλάρωσης με τους φίλους τους, προτιμούν να ασχοληθούν με το κινητό τους αποφεύγοντας πεισματικά να συζητήσουν με τα μέλη της παρέας τους.